13-18 Μαρτίου 2002 Αυτοκινητοδρομία "Il Giro Della Emilia Romagna" Ιταλία (Οργάνωση ΕΟΟΕ)

Αν θέλετε να μάθετε Ιταλικά μην πάτε φροντιστήριο, γίνονται εγγραφές καθημερινά στην ΕΟΟΕ!!
Πριν ένα χρόνο περίπου είχαμε πάει Νότια Ιταλία όπου επισκεφθήκαμε τα Ελληνόφωνα χωριά της Καλαβρίας.

Φέτος πήγαμε Βόρεια. Τα 200 πληρώματα με τα 71 κλασσικά αυτοκίνητα επισκέφθηκαν 7 πόλεις, 3 μουσεία αυτοκινήτων, 2 χώρες, 1 μουσείο αεροπλάνων, 1 φάρμα και 1 καθεδρικό ναό, σε 3 ηλιόλουστες ημέρες.

Με την ευγενική χορηγία της Super Fast ferries που μας πέρασε στην Ιταλία ξεκίνησε η εκδρομή αφού η οργανωτική επιτροπή με Θόδωρο Μαρμαροκόπο Κώστα Θεοχάρη και Τώνη Δήμου, είχε προετοιμάσει τα πάντα.
Πρώτη μέρα που αλλού Maranello και Ferrari. Αρχίσανε να αστράφτουν τα φλας και εμείς να ποζάρουμε δίπλα στις κόκκινες καλλονές του δρόμου. Θαυμασμός, όνειρα και υψηλοί στόχοι. Ο κόσμος του παλαιού αυτοκινήτου δεν έχει καμία σχέση με την χρηματική αξία του. Είναι η δυσκολία να διατηρήσεις σε άψογη κατάσταση το αυτοκίνητο που αγαπάς, όποιο και να είναι. Ότι μπορούμε να καταφέρουμε αυτό που θεωρούν οι άλλοι αδύνατον. Ένα από τα σημαντικότερα μηνύματα που περνάνε τα καλοσυντηρημένα παλαιά αυτοκίνητα είναι ότι αν βάλεις ένα στόχο μπορείς να τον πετύχεις. 
Υψηλοί στόχοι λοιπόν και big business ή αλλιώς Farma Hombre και οικογένεια Panini όπου επισκεπτόμαστε την συλλογή Mazerati της οικογένειας. Ακριβά μοναδικά κομμάτια, ιστορικής αξίας, δίπλα στους στάβλους εκτροφής αγελάδων και παραγωγής της καλύτερης παρμεζάνας της περιοχής. Ο κάθε χώρος με την δική του μυρωδιά και το κάθε τμήμα της φάρμας να υποστηρίζει και να συντηρεί το άλλο. Όμως όλοι οι δρόμοι οδηγούν στην Ρώμη και όχι στο χωρίο Carleto που είναι η φάρμα Hombre. Χαθήκαμε στο πιο ωραίο μπέρδεμα αυτοκινήτων που έχει γίνει ποτέ, μετά τον Ροζ Πάνθηρα. Αν έχετε δει την ταινία θα θυμάστε φυσικά τη μικρή πλατεία, piazza, όπου οι μεταμφιεσμένοι σε γορίλες αστυνομικοί κυνηγάνε τους μεταμφιεσμένους σε γορίλες κλέφτες και ένας ταλαίπωρος παππούς προσπαθεί να περάσει απέναντι. Εμείς δεν ήμασταν μεταμφιεσμένοι αλλά μια λάθος σήμανση και τα απίστευτα σε διάρκεια κόκκινα φανάρια στις διασταυρώσεις μας χωρίσανε σε μικρές ομάδες οι οποίες τελικά, διασταυρωνόντουσαν μεταξύ τους, συναντώντας άλλες σταματημένες, άλλες να έρχονται αντίθετα, άλλες κάθετα και χωρίς να ξέρει κανείς που πρέπει να πάει. Τελικά όλοι βρήκαν το δρόμο. Απίστευτο. Επιστροφή στο Ριμινι μέσα από την πιο παχιά ομίχλη που μπορεί κανείς να φανταστεί.

Δεύτερη μέρα και αρχίζουμε να μαθαίνουμε τους δρόμους και την σήμανση της Ιταλίας. Πάμε στο χωριό Classe (φοβερό όνομα, ψάχνουμε τις ρίζες του ονόματος του χωριού!!) και στον καθεδρικό ναό Santo Appolinare. Επιβλητική ιερότητα, θαυμασμός για τα έργα του ανθρώπου και κατάνυξη για τα έργα Του Θεού. Η τοπική αστυνομία μας περιμένει να μας συνοδέψει στην Ravenna. Με πολύ δυσκολία προσπαθεί να διατηρήσει την πομπή μέσα στην χαώδη κίνηση της πόλης. Πολύ όμορφο ιστορικό κέντρο, και πολύ καλός καιρός.

Τρίτη και τελευταία μέρα, αγορές στον φορολογικό παράδεισο του San Marino. Δυστυχώς όμως δεν υπάρχει πουθενά παράδεισος και οι τιμές είναι σχεδόν ίδιες με την Ιταλία. Γι' αυτό και δεν μας ψάξανε φεύγοντας!

Πριν είχαμε επισκεφθεί το μουσείο Maranello Rosso με τις συλλογές Ferrari και Abarth. Εκεί είδαμε την Ferrari της Μαιριλυν Μονρόε, και το πιο μικρό Ferrari που φτιάχτηκε ποτέ. Κινητήρας 1000cc, 110 άλογα ολόιδιο με Fiat 850 coupe, δίπλα σε μια 250 GTO. Αντιθέσεις! Απέναντι ήταν και το μουσείο της πολιτικής αεροπορίας. Αυτοκίνητα και αεροπλάνα, τα πλοία μας λείπανε,καιρός να γυρίσουμε όλοι στην Ελλάδα. Ολοι ; όχι, ένα Spitfire MKIV και ένα Peugeot 304 cabrio πηγαίνανε για τη Λίμνη του Como.

9,5-1050. Ένα νούμερο που πρέπει να θυμάστε, γιατί αν σας κοπεί ο ιμάντας στην autostrada είναι πολύ δύσκολο να τον ξαναβρείτε. Βέβαια το σωστό είναι να έχετε πάντα έναν δεύτερο μαζί σας, αλλά οι πιθανότητες είναι ότι δεν θα σπάσει ποτέ όταν έχετε έναν για ρεζέρβα. Σπάει ο ιμάντας του Spitfire μια ώρα αφού χωρίσαμε από την ομάδα. Τηλέφωνο στον πρόεδρο Νίκο Λεκάκη και στον Χρήστο Ανωγιάτη. Ευτυχώς το πλοίο ήταν ακόμα Ιταλία και τα κινητά πιάνανε. Μας δίνουν το νούμερο του ιμάντα. Ήταν Κυριακή βράδυ και τα πάντα κλειστά. Πανικός, εδώ θα μείνουμε. Να δοκιμάσουμε με καλτσόν. Η Γκελλυ και η Ιωάννα προσφέρουν τα καλσόν, αλλά τίποτα τελικά δεν φτιάχνεται όπως παλιά. Για κάθε πόντο του δρόμου που κάναμε, μας έφευγε και ένας πόντος από τα καλσόν. Στα 500 μέτρα σκίζονται. Φευγει το Peugeot για να βρει ιμάντα, έρχεται μετά από 2 ώρες αφού βρέθηκε ιμάντας δύο νούμερα μεγαλύτερος, ξεχασμένος σε ένα βενζινάδικο. Ο ρεγουλατόρος μικρός, δεν φτάνει, πατέντες βραδιάτικα, τον προεκτείνουμε με μια ξεχασμένη λάμα από ένα Sunbeam Alpine. Nα το φτιάξουμε προσωρινά και αύριο πρωί, με την πρώτη ευκαιρία, να τον αλλάξουμε. Κάναμε άλλα 1000 μίλια στην Ιταλία και ακόμα έτσι είναι.

Bella Italia, bella EOOE, περιμένουμε την επόμενη εκδρομή του χρόνου.